Να ’χαμε τώρα μια μπιρα

{
Φωτογραφίες SHUTTERSTOCK
}

Οποιος τη θεωρεί απλή περίπτωση, απλώς δεν τη γνωρίζει αρκετά. Αλλά επειδή δεν θέλουμε να τη μάθουμε, να την πιούμε θέλουμε, παγωμένη κατά προτίμηση, στεκόμαστε μόνο σε ό,τι την κάνει περισσότερο απολαυστική.

Οι αρχαιότερες αναφορές παραγωγής μπίρας ανάγονται τουλάχιστον 5.000 χρόνια πριν, την εποχή των Σουμερίων. Τοιχογραφίες τούς δείχνουν να μουλιάζουν ψωμί σε νερό και να δημιουργούν ένα ευχάριστο, όπως φαίνεται, ποτό. Οι Κινέζοι επίσης χρησιμοποιούσαν ψωμί ως βάση της ζύμωσης για την παραγωγή μιας πρωτόγονης μπίρας. Αιγύπτιοι, Eλληνες και Ρωμαίοι προχώρησαν και αυτοί αργότερα στη ζυθοποίηση, αλλά πάντα σε δευτερεύοντα ρόλο ως προς την παραγωγή κρασιού.

 

Αν για την παραγωγή του κρασιού αναζητάμε την πρώτη ύλη στους αμπελώνες, για την μπίρα μπαίνουμε στα χωράφια των δημητριακών και ψάχνουμε κατά κύριο λόγο κριθάρι, αλλά και σιτάρι, βρόμη και σίκαλη. Χρειαζόμαστε αρωματικό λυκίσκο, καλό νερό και μαγιά και, από κει και πέρα, ό,τι κάθε ζυθοποιός χρησιμοποιεί για να διαφοροποιηθεί και να κάνει το προϊόν του να ξεχωρίζει.

 

Lager ή ale; Η μπίρα χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες, ανάλογα με τον τύπο της μαγιάς που χρησιμοποιείται στη ζύμωση. Η μπίρα ale ζυμώνεται με μαγιά που «δουλεύει» καλύτερα σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες και συγκεντρώνεται στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια της ζύμωσης. Για τη lager, αντίθετα, χρησιμοποιείται μαγιά που προτιμά περισσότερη δροσιά και κατακάθεται στον πάτο του δοχείου. Η μπίρα που προκύπτει είναι περισσότερο καθαρή, διαυγής και ελαφριά, και λιγότερο φρουτώδης από την ale.

 

Τόσο οι ale όσο και οι lager κυκλοφορούν σε πολλές εκδοχές, που διαφοροποιούνται ως προς το χρώμα, το άρωμα, τον αλκοολικό βαθμό, το σώμα, την πικράδα ή τη γλύκα.

 

Από το μπουκάλι ή σε ποτήρι; Θα σκεφτόταν κανείς ποτέ να δοκιμάσει ένα κρασί πίνοντας κατευθείαν από το μπουκάλι; Σκεφτείτε, όμως, πόσες φορές δεν έχουμε κάνει αυτή την κίνηση με τις μπίρες. Είναι καιρός να βάλουμε τέλος σε αυτήν την απρεπή συνήθεια. Επιλέγουμε λοιπόν το κατάλληλο ποτήρι: π.χ. το κλασικό μεγάλο ίσιο «της μπίρας» (όπως το ονομάτιζαν στα σερβίτσια της μαμάς), τις μεγάλες τουλίπες «flutes» ή τα στρογγυλά με το κοντό πόδι.

 

Με αφρό ή άνευ; Πολλοί λένε «χωρίς αφρό, παρακαλώ!» πιστεύοντας ότι έχει διακοσμητικό ρόλο. Στην πραγματικότητα, όμως, προστατεύει την μπίρα από την επαφή με τον ατμοσφαιρικό αέρα και, κατά συνέπεια, από την οξείδωση, που θα επηρεάσει τη γεύση και το άρωμά της. Μην επιτρέψετε βέβαια να σας σερβίρουν μπίρα κρατώντας το μπουκάλι ένα μέτρο πάνω από το ποτήρι - έτσι καταστρέφονται όλα! Κυρίως τα αρώματα, τα οποία είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και γίνονται αντιληπτά για μικρό χρονικό διάστημα μετά το σερβίρισμα.

 

Χλιαρή ή παγωμένη; Οι σωστές θερμοκρασίες ποικίλλουν ανά είδος. Σε γενικές γραμμές οι ελαφριές μπίρες πίνονται στους 5° C, οι μεσαίας πυκνότητας στους 8° C και οι βαριές, πληθωρικές, στους 12° C. Οι ειδικοί πάντως συμβουλεύουν να δοκιμάζουμε τις μπίρες σε διάφορες θερμοκρασίες, για να καταλήξουμε στο πώς μας αρέσουν καλύτερα.

 

Μπίρα και σοκολάτα: Όσο και αν φαντάζει παράξενο, η μπίρα δεν είναι εχθρός της σοκολάτας. Δοκιμάστε π.χ. ένα υγρό, πλούσιο σοκολατένιο κέικ με γλάσο πικρής σοκολάτας με ένα ποτήρι ιρλανδική stout. Τα «ψημένα» αρώματα της μπίρας δένουν αρμονικά με την πικρή σοκολάτα και η γλύκα του κέικ εναντιώνεται με χάρη στην πικρούτσικη μπίρα, καταλήγοντας σε ένα θαυμάσιο αποτέλεσμα.

 

Αν τώρα έχετε στο χέρι μια πλάκα πικρής μαύρης σοκολάτας, ανοίξτε μια ξανθιά σταρένια μπίρα με πλούσια αλλά γλυκά αρώματα, που θα δαμάσουν τη σοκολατένια οξύτητα. Στην περίπτωση που στο ψυγείο σας βρίσκεται μια φρουτώδης μπίρα ale (ιδίως βελγικής προέλευσης), γιατί να μην τη συνοδεύσετε με μια σοκολατένια τάρτα με φρούτα. Όσο για τους λάτρεις της λευκής σοκολάτας (που δεν είναι ακριβώς σοκολάτα), προτείνουμε μια μπίρα lager. Ο συνδυασμός αφήνει μια ωραία επίγευση καφέ και καραμέλας.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ