Κρατάει χρόνια… αυτή η ετικέτα

{
}

Υπάρχουν κρασιά δεμένα τρυφερά με στιγμές της ζωής μας. Συνόδευσαν γιορτές, καλωσορίσματα, όμορφα τραπέζια, έγιναν δώρα, έφεραν γέλια και λάμψη. Αυτές τις ιστορικές ετικέτες μας ξαναθύμισαν τα Βοροινά στην ετήσια κάθοδό τους στην Αθήνα. Η πρώτη εκδήλωση των οινοπαραγωγών της Β. Ελλάδας μας έφερε γεύσεις και αρώματα από κρασιά που αγαπήσαμε.

 

Ο βραβευμένος sommelier Νικόλας Γιαννόπουλος ξεκίνησε τη δοκιμή με την ιστορική Μαλαγουζιά από το Πόρτο Καρράς, το κτήμα που πρωτοφύτεψε την ποικιλία στην Β. Ελλάδα. Η ετικέτα μπορεί να άλλαξε αλλά η Μαλαγουζιά του Πόρτο Καρράς παραμένει ανθική, τραγανή και πλούσια.

 

Το 1986 ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου κυκλοφορεί την πρώτη του οινοποίηση από Μαλαγουζιά-Ασύρτικο, ένα βlend τόσο πετυχημένο, που βρήκε πολλούς μιμητές. Ο Γεροβασιλείου αρχικά το ονόμασε Beau Soleil. Καθώς όμως υπήρχε γαλλικό κρασί με αυτό το όνομα μετουσιώθηκε στο κλασσικό Κτήμα Γεροβασιλείου λευκό.

 

image

 

Ένα άλλο blend όμως έκαψε καρδιές στη Δράμα. Το 1999 η Τέχνη Οίνου των Παπαδόπουλου-Καλαϊτζίδη ξεκινά με την Τέχνη Αλυπίας από Sauvignon Blanc και Ασύρτικο. Δυο ποικιλίες που δένουν εξαιρετικά μεταξύ τους και πάνε πολύ καλά στην περιοχή.

 

Υπάρχει Θεσσαλονικιός που να μην έχει πιει Κεχριμπάρι; Η ρετσίνα του Κεχρή κυκλοφορούσε εμφιαλωμένη από το 1960, το 1980 όμως ονομάστηκε Κεχριμπάρι και από το ’98 μπήκε στο γνωστό στρουμπουλό καραφάκι. Κομψή, χωρίς να είναι ρουστίκ, κρατάει τα παραδοσιακά στοιχεία. Βέβαια, τα επόμενα χρόνια ο Στέλιος Κεχρής πήγε τη ρετσίνα ακόμα πιο μπροστά με το Δάκρυ του Πεύκου και τη ροζέ εκδοχή.

 

Στην Ήπειρο το 1954 ιδρύεται ο Συνεταιρισμός των παραγωγών. Το 1972 καταφέρνουν να χαρακτηριστεί η Ζίτσα ΠΟΠ και το 1974 παράγουν την κλασσική ετικέτα από Ντεμπίνα. 45 χρόνια μετά ο Συνεταιρισμός Ζοίνος με την Ζίτσα Classico συνεχίζει με την ίδια πίστη και φιλοσοφία. Στην Ζίτσα ιδρύει το οινοποιείο του κι ο οινολόγος Λευτέρης Γκλίναβος το 1978. Μεγάλος πρωτοπόρος για την εποχή του, καθώς το 1980 παράγει δύο αφρώδη, το Baltazar και την Κυρά Φροσύνη. Primus Zitsa είναι η premium ετικέτα του Κτήματος Γκλίναβου από την ντελικάτη Ντεμπίνα.

 

image

 

Τέλη του ’50 ο Ευάγγελος Αβέρωφ φυτεύει στον ορεινό αμπελώνα του Μετσόβου τα πρώτα Cabernet Sauvignon της Ελλάδας. Το 1995 βγαίνει το Κτήμα Αβέρωφ, ένα κρασί δυναμικό και φινετσάτο ταυτόχρονα, που έγινε συνώνυμο της ποιότητας.

 

Στην άλλη πλευρά, στον ορεινό όγκο του Ολύμπου, ο γιατρός Δημήτρης Κατσαρός φυτεύει τα πρώτα του αμπέλια το 1981. Η κλασική τώρα πια ετικέτα του Κτήματος Κατσαρού εμφανίζεται το 1989 σε μόλις 300 φιάλες. Έκτοτε το Μπορνολέζικο χαρμάνι με τον αριστοκρατικό χαρακτήρα αγαπήθηκε από χιλιάδες οινόφιλους.

 

image

 

Ραψάνη Επιλεγμένη του Τσάνταλη, πρώτη κυκλοφορία το 1991 από το παραδοσιακό χαρμάνι της περιοχής, Ξινόμαυρο, Κρασάτο, Σταυρωτό. Η οικογένεια Τσάνταλη ασχολείται με τα κρασιά από το 1890 και τώρα κρατά τα σκήπτρα η 3η και 4η γενιά. Ο μοναδικός, πικάντικος χαρακτήρας της Επιλεγμένης Ραψάνης και οι μεγάλες δυνατότητες παλαίωσης την κάνουν πάντα να ξεχωρίζει. Μια ετικέτα ένα κρασί από το 1984 όταν το Vaeni, o Συνεταιρισμός της Νάουσας, βγάζει τον Δαμασκηνό. 100% Ξινόμαυρο, πήρε το όνομά του από τα αρώματα δαμάσκηνου που το χαρακτηρίζουν. Εξακολουθεί να είναι ένα απίστευτο value for money κρασί, με ώριμα φρούτα, δέρμα, γη, υψηλή οξύτητα και τανίνες που αναζητούν ένα γκιουβέτσι στο φούρνο.

 

Στην Νάουσα και πάλι η οικογένεια Φουντή έχει αμπελώνες από το 1930 ενώ η κλασσική Νάουσα Φουντή κυκλοφορεί πρώτη φορά το 1993. «Ο Φουντής πρόβαλε πάντα το terroir και είναι πιο κοντά σε Βουργουνδία, με αριστοκρατικές τανίνες και κρασιά πολύπλοκα και κομψά» τόνισε ο Νικόλας Γιαννόπουλος.

 

Βέβαια το βαρύ πυροβολικό της Νάουσας ήταν πάντα η οικογένεια Μπουτάρη. Πόσα τραπέζια και γιορτές δεν έχει συνοδέψει η Νάουσα Μπουτάρη Grand Reserve από την πρώτη κυκλοφορία της το 1975; Ήταν μάλιστα και η πρώτη ετικέτα που έκανε χρήση του όρου Grand Reserve με 2 χρόνια βαρέλι και 2 χρόνια στη φιάλη. Ένα Ξινόμαυρο με τεράστιες δυνατότητες παλαίωσης, σύμβολο του Ναουσαϊκού αμπελώνα.

 

Ο άλλος κλάδος της οικογένειας Μπουτάρη, το Κτήμα Κυρ Γιάννη, ξεκίνησε τις φυτεύσεις στη Νάουσα μέσα στο ’70. Το Γιαννακοχώρι λανσαρίστηκε το 1993 και ταίριαξε τον έντονο χαρακτήρα του Ξινόμαυρου με τον μελένιο του Merlot. Mετά από 20 τρύγους ο Στέλιος Μπουτάρης αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο αυτής της ετικέτας. Ήταν ιδιαίτερα συγκινημένος όταν δοκιμάσαμε τον τελευταίο τρύγο του 2011. «Μπορεί η οινοποιία της χώρας μας να είναι νεαρή αλλά έχουν γίνει τεράστια βήματα όλα αυτά τα χρόνια. Και το μεγαλύτερο η στροφή στον αμπελώνα» είπε ο Στέλιος Μπουτάρης ως πρόεδρος των Οίνων Β. Ελλάδας.

 

Οι ιστορικές ετικέτες απέδειξαν τα λεγόμενά του με τον καλύτερο τρόπο. Αυτές τις ετικέτες αλλά και όλα τα κρασιά των παραγωγών της Β. Ελλάδας θα έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου στο Ξενοδοχείο Hilton, από 12.00-17.00 για επαγγελματίες και 17.00-20.00 για το κοινό με είσοδο 8 ευρώ.

 

Περισσότερες πληροφορίες www.voroina.gr

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ