Έρχονται οι millennials!

{
Φωτογραφίες ΆΓΓΕΛΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
}

Τα τελευταία χρόνια, στον κλάδο του κρασιού παγκοσμίως μία είναι η βασική εμμονή: πώς θα προσεγγίσει τη νέα γενιά καταναλωτών, τους millennials, εκείνους δηλαδή που ενηλικιώθηκαν στη δεύτερη χιλιετία που διανύουμε.

Προσπαθώντας με τη σειρά μου να βρω απαντήσεις στο συγκεκριμένο θέμα, σκέφτηκα πως ο καλύτερος τρόπος ήταν μια κουβέντα –με τις απαραίτητες ερωτήσεις βέβαια!–με millennials οινοποιούς! Γεροβασιλείου, Παλυβού, Σκούρας, Τσάλκος. Τέσσερα ονόματα με κύρος και ιστορία βγάζουν σιγά σιγά στο προσκήνιο τη νέα γενιά. Μετά τη συζήτηση μαζί τους, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το μέλλον του ελληνικού κρασιού βρίσκεται σίγουρα σε καλά χέρια!

 

Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα όταν «κουβαλάς» το όνομα ενός μεγάλου οινοποιού.

«Δεν θεωρώ μειονέκτημα ότι βρήκα κάτι έτοιμο», λέει ο Αργύρης Γεροβασιλείου. «Μπορεί να μην το νιώθω σαν δημιούργημά μου, όμως μεγαλώνοντας μέσα σ’ αυτό το αισθάνομαι σαν κομμάτι του εαυτού μου. Σίγουρα ένα μειονέκτημα είναι ότι στο ενδεχόμενο αποτυχίας το βάρος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι εάν είχα δημιουργήσει κάτι που απλώς δεν πήγε καλά». Για την Ευαγγελία Παλυβού τα πλεονεκτήματα είναι πολλά, όμως «το άγχος είναι πολύ μεγάλο, γιατί πρέπει να συνεχίσεις να ανεβαίνεις τα σκαλιά προς το καλύτερο»! Ο Δημήτρης Σκούρας το θέτει πιο παραστατικά: «Φαντάσου ότι κρατάς στα χέρια σου ένα Château d’Yquem του ’75, το οποίο σ’ το έχει δώσει ο πατέρας σου. Όσοι σε βλέπουν μάλλον θα σκέφτονται “τυχερός ο μπαγάσας, τι κρασάρα είναι αυτή που έχει”. Λίγοι μάλλον θα συνειδητοποιήσουν ότι περπατάς με την ψυχή στο στόμα, μήπως πέσει και σπάσει». Τέλος, ο Αλέξανδρος Τσάλκος δεν φοβάται την –αναπόφευκτη, όπως λέει– σύγκριση με τον πατέρα του. «Στο χέρι σου είναι να δημιουργήσεις τον δικό σου χαρακτήρα στα κρασιά που παράγεις, ώστε να διαφοροποιηθείς και να ξεχωρίσεις».

 

Το σημαντικότερο πατρικό μάθημα.

Για την Ευαγγελία Παλυβού, το πάθος, το μεράκι και η εμμονή στη λεπτομέρεια, ενώ για τον Αλέξανδρο Τσάλκο, η αγάπη για το κρασί, παρά την απόσταση που χώριζε πατέρα και γιο όσο ο τελευταίος ζούσε στη Γαλλία. Ο Δημήτρης Σκούρας θα μπορούσε να γράψει βιβλίο μόνο με τις διδαχές του πατέρα του, ενώ ο Αργύρης Γεροβασιλείου είναι ευγνώμων που ο πατέρας του τον συμβούλευσε να ξεκινήσει από τη γεωπονία πριν καταλήξει στην οινολογία, καθώς «το καλό κρασί γίνεται πρώτα στο αμπέλι και μετά στο οινοποιείο».

 

Το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες αν είχες τον απόλυτο έλεγχο;

Η αλλαγή θα έρθει με αργά βήματα. Η νέα γενιά δεν προσβλέπει σε ρήξη με το παρελθόν, θεωρεί ότι ήδη υπάρχει συνεννόηση και συνεργασία και δεν χρειάζονται ριζικές αποφάσεις και αλλαγές. Βέβαια, ο Αργύρης Γεροβασιλείου μού εκμυστηρεύεται ότι «σε ό,τι αφορά την επισκεψιμότητα του κτήματος, θα έδινα μεγαλύτερη έμφαση στο κρασί και μικρότερη στο μουσείο οίνου». Ο Αλέξανδρος Τσάλκος, από την άλλη, βιάζεται να δώσει το δικό του στίγμα, καθώς, όπως λέει, «η φιλοσοφία μου είναι να ακολουθείς τη σκέψη του προηγούμενου, αλλά πάντα με τη δική σου πινελιά».

 

Κρασί με παγάκια, κρασί με φρούτα, κρασί σε κοκτέιλ, κρασί σε διάφορα χρώματα, κρασί χωρίς αλκοόλ κ.λπ. Καινοτομίες με γνώμονα την προσέλκυση της νέας γενιάς.

«Μόδα χωρίς επανάληψη ή συνέχεια» θεωρεί όλα τα παραπάνω η Ευαγγελία, ενώ ο Αργύρης τα βλέπει ως «ένα είδος “ανταρτοπόλεμου” στο ποιοτικό κρασί». Ως γαλλοτραφής, ο Αλέξανδρος αποστασιοποιείται, γιατί «σαφώς η νέα γενιά φέρνει καινούργιο αέρα, φρέσκες ιδέες, απλώς δεν θα πρέπει να τροποποιήσει λανθασμένα την ιστορία». Ο Δημήτρης, τέλος, έχει ανάμεικτα συναισθήματα: «Είναι ευχάριστο να βλέπεις νέους να πλησιάζουν το κρασί μέσω αυτών των εξελίξεων. Ελπίζω όμως να μη μένουν μόνο σε αυτό το στάδιο. Η μαγεία του κρασιού φαίνεται όταν το γνωρίσεις και το εκτιμήσεις αυτούσιο».

 

Το μεγαλύτερο κέρδος από σπουδές ή/και επαγγελματική εμπειρία εντός και εκτός Ελλάδος.

Οι «συνολικές γνώσεις» για τον Αλέξανδρο, που δούλεψε σε μια μεγάλη οινική οικογένεια στη Γαλλία πριν γυρίσει στην Ελλάδα, και «η εμπειρία τού να ζεις σε μια μητρόπολη του κρασιού» για την Ευαγγελία. Ο Δημήτρης βάζει πάνω απ’ όλα την πρακτική εμπειρία που αποκόμισε από σπουδές και εργασία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ ο Αργύρης εξομολογείται κάτι πολύ σημαντικό: το Μπορντό τον μεγάλωσε και τον «προσγείωσε», καθώς εκεί συνειδητοποίησε πραγματικά πως, όσες γνώσεις κι αν είχε πάρει πριν φύγει από την Ελλάδα, είχε τελικά πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του!

 

Θα ήθελες τα δικά σου παιδιά να συνεχίσουν το δικό σου έργο;

Ο Αργύρης λέει ότι «σίγουρα θα ήθελα πάντα το Κτήμα Γεροβασιλείου να ανήκει στην οικογένεια. Αν τώρα θα είναι τα δικά μου παιδιά ή των αδερφών μου, δεν έχει σημασία». Η πιο ρομαντική Ευαγγελία το λέει ξεκάθαρα: «Θα το ήθελα πολύ να υπάρξει συνέχεια στο έργο που ξεκίνησαν οι γονείς μας. Όταν γεννιέσαι και μεγαλώνεις μέσα στο αμπέλι και στο οινοποιείο, ο δεσμός που δημιουργείται είναι τόσο δυνατός, που είναι πραγματικά πολύ δύσκολο έως και ακατόρθωτο να τον σπάσεις και να αλλάξεις δρόμο»! Η υπόλοιπη παρέα, βέβαια, είναι σαφώς πιο... millennial: ο Αλέξανδρος δεν το έχει καν σκεφτεί ακόμα και για τον Δημήτρη είναι νωρίς για τέτοιους προβληματισμούς.

 

Εξαιρώντας τον πατέρα σου, ποια προσωπικότητα της Ελλάδας ή του κόσμου αποτελεί για σένα επαγγελματικό πρότυπο;

Η Ευαγγελία είναι η μόνη της παρέας που αναφέρει μια προσωπικότητα από τον ελληνικό χώρο, και συγκεκριμένα «τον Κωνσταντίνο Λαζαράκη, τον πρώτο Master of Wine της χώρας μας. Έναν άνθρωπο με ήθος και σεμνότητα για όλα αυτά που έχει καταφέρει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό»! Για τους υπολοίπους, τα πρότυπα έχουν σαφώς... άρωμα Γαλλίας: Για τον Αργύρη είναι «ο καθηγητής μου στο Μπορντό, ο αείμνηστος Denis Dubourdieu. Θαύμαζα όχι μόνο τις γνώσεις του, αλλά κυρίως την καθοδήγησή του για την εφαρμογή αυτών των γνώσεων στην πράξη». Για τον Αλέξανδρο ήταν ο Pierre Galet, ο καθηγητής του στην αμπελουργία στο Μονπελιέ. Όπως λέει, «ανθρώπους που δεν βλέπουν το κρασί μόνο ως πηγή εσόδων ή χόμπι, αλλά ως ευχαρίστηση, ως νόημα της ζωής, τους θαυμάζω και αποτελούν τα δικά μου πρότυπα στον οινικό κλάδο». Με ένα αντίστοιχα δυνατό όνομα του γαλλικού κρασιού ολοκληρώνει και ο Δημήτρης: «Philippe Guigal! Πέρα από το στυλ των κρασιών του, το οποίο λατρεύω, είχα την τύχη να δουλέψω μαζί του και να μάθω πολλά».

 

image

 

Τόπο στα νιάτα

 

Η νέα γενιά των οινοποιών της Πελοποννήσου ανοίγει τα χαρτιά και την καρδιά της στην Ελένη Κεφαλοπούλου!

 

Θεοδώρα Ρούβαλη: «Πρέπει να δοθεί υπεραξία στις ζώνες ΠΟΠ, με μόνο στόχο την ποιότητα. Η παγκοσμιοποίηση με φοβίζει, καθώς το κρασί σχετίζεται με τον τόπο και την κουλτούρα του. Άρα δεν μιλάμε για ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, αλλά για πολυ-κουλτούρα».

 

Θοδωρής Κουτσουμπός από το Οινοποιείο Τρουπή: «Ονειρεύομαι τη Μαντινεία σαν Καμπανία για παραγωγή αφρώδους οίνου και επιμένω ότι είναι λάθος των παραγωγών οι μεγάλες στρεμματικές αποδόσεις».

 

Αμάντα Λιαρομμάτη από την Ολυμπία Γη: «Με διαρκή εκπαίδευση εστιατόρων και προσωπικού, συνεχή οργάνωση δοκιμών –στην πρωτεύουσα αλλά και στην επαρχία– θα γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στο χύμα κρασί και στο ποιοτικό, ώστε ο καταναλωτής να γίνει οινόφιλος».

 

Αθηνά Λαφαζάνη: «Δεν αρκεί να παράγεις ποιοτικό κρασί. Πρέπει και να το επικοινωνήσεις. Βασικά εργαλεία το digital marketing και ο οινοτουρισμός, που πρέπει να γίνει διαδραστικός. Ο πελάτης θέλει να δει τον τρύγο, την οινοποίηση και φυσικά να δοκιμάσει τα κρασιά. Χρειάζεται σχεδιασμός marketing για ολόκληρη την Πελοπόννησο και όχι χωριστά για κάθε οινοποιείο».

 

Λάμπης Κανελλακόπουλος, πέμπτη γενιά στο Κτήμα Μερκούρη: «Το ελληνικό κρασί έχει ξεφύγει από την ανωνυμία, θέλει όμως αδιαπραγμάτευτη ποιότητα, συμπόρευση και συνεργασία των παραγωγών, κοινή παρουσία σε εκθέσεις, ώστε να δημιουργηθεί ένα brand name παγκόσμιο».

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ