Μάρκος Μαρκοβίτης: Μια ποικιλία, μια ετικέτα, ένα πάθος

{
}

«Όταν έχω αμπέλια Ξινόμαυρου σε μια φημισμένη περιοχή όπως η Νάουσα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Ούτε ροζέ, ούτε premium ετικέτα, ούτε blend. Mόνο Ξινόμαυρο. Η Νάουσα με τον ενιαίο αμπελώνα της θα μπορούσε να είναι εφάμιλλη μεγάλων Ευρωπαϊκών αμπελότοπων». 

Ο Μάρκος Μαρκοβίτης είναι ακριβοθώρητος οινοποιός. Δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν παίρνει μέρος σε εκθέσεις. Φτιάχνει κρασιά με πάθος, όπως κι ο πατέρας του, και κατάφερε να εξάγει το 80%. Ευτυχώς ο Γρηγόρης Μιχαήλος τον παρακίνησε να κατέβει στην Αθήνα για μια κάθετη δοκιμή των κρασιών του στην κάβα Mr Vertigo.

 

Ο Μάρκος σπούδασε γεωπόνος, αμπελολόγος και οινολόγος στην Γερμανία και δούλευε στο οινοποιείο από το 2008. Ανέλαβε επίσημα το 2012, όταν πέθανε ο πατέρας του, και μετονόμασε το Chateau Πήγασος σε Οινοποιείο Μαρκοβίτη. Τα 40 στρ. που φύτεψε ο παππούς του το 1972, με προτροπή του Μπουτάρη, σήμερα είναι 120 και μελλοντικά θα γίνουν 140.

 

«Από την πρώτη στιγμή σκέφτηκα πως θα αφοσιωθώ στο Ξινόμαυρο. Τώρα πια μας βοηθάει η έρευνα πάνω στην ποικιλία. Το αμπέλι του παππού, εκτός από Ξινόμαυρο, είχε και 10-15% ξένες ποικιλίες. Οι φυτωριούχοι έδιναν στους καλλιεργητές λίγες για χρώμα, λίγες για σώμα, άλλες, όπως το Αγιωργίτικο, για να μαλακώσουν το κρασί. Έκανα αναδιάρθρωση του αμπελώνα και φύτεψα και τους 5 κλώνους Ξινόμαυρου. Έχουν μείνει μόνο 25 στρ. από τα παλιά αμπέλια που κι αυτά θα ξαναφυτευτούν. Είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έκανα όταν ξεκίνησα. Κατά τα άλλα έμεινα πιστός στην μία και μοναδική ετικέτα όπως κι ο μπαμπάς» λέει ο οινοποιός.

 

 image

 

Από το 2000 κι έπειτα εντείνουν τον πράσινο τρύγο για να έχουν λίγο και εκλεκτό σταφύλι ενώ υπάρχουν χρονιές, όπως το 2014, που δεν τρύγησαν καθόλου. Σημαντικό μέρος της δουλειάς του θεωρεί την ωρίμανση. Στο οινοποιείο δεν χρησιμοποιούν καινούρια βαρέλια. Υπάρχουν ακόμα βαρέλια από το 1981, την πρώτη χρονιά οινοποίησης. Τα ελέγχει συνεχώς, απογεμίζει κάθε 2 μήνες και αντικαθιστά μόνο όσα μπορούν να βλάψουν το κρασί. Η ωρίμανση διαρκεί 2 χρόνια στα βαρέλια και το κρασί κυκλοφορεί συνήθως 2 χρόνια μετά.

 

image

 

«Οι παραδοσιακές Νάουσες είχαν χαμηλό αλκοόλ, ανοιχτό χρώμα, ελαφρύ προς μέτριο σώμα και παλαίωναν πολύ καλά. Το Ξινόμαυρο δεν κάνει για προσμίξεις και καινούρια βαρέλια, χάνει τον χαρακτήρα του. Έχουν γίνει πολλά λάθη. Από την προσπάθεια να μαλακώσουν την ποικιλία, δοκιμάζεις Ξινόμαυρα που δεν μοιάζουν με Ξινόμαυρα. Γιατί να ξεγελάσουμε τον κόσμο;» επισημαίνει ο Μάρκος.

 

Oι χρονιές που επέλεξε για την δοκιμή ήταν το 1984, 1986, 1990, 1999, 2001, ΄08, ΄12, ΄13, δηλαδή 2 από κάθε δεκαετία. Ήταν εκπληκτικό το σφρίγος και η ζωντάνια που παρουσίαζαν όλες οι χρονιές. Με καλή ισορροπία, τανίνες πολύ μαλακές, λυωμένες και μεγάλη εξέλιξη στο ποτήρι. Κρασιά που χαϊδεύουν τον ουρανίσκο και σε ταρακουνάνε. Θα σταθώ σε ένα πραγματικά ξεχωριστό 1986 με έντονη την μαρμελάδα ντομάτας στη μύτη, ελιά και ώριμα κόκκινα φρούτα. Στόμα με γλυκά μπαχαρικά, καπνό, πολύπλοκο. Ένα κρασί που τα 30 χρόνια μόνο γοητεία του χάρισαν. “Τhat’ s what Naousa is for” σκέφτηκα παραφράζοντας την επιτυχία που τραγουδούσαμε το ΄86. Η Νάουσα παλαιώνει για να την θαυμάζουμε.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι έμενε πολύ πίσω το ΄84 με την εντυπωσιακή μύτη από βύσσινο, πελτέ ντομάτας, ελιά, βούτυρο, το 2001 με πιπέρια και μπαχαρικά, τονισμένη οξύτητα και γεμάτο σώμα ή το μαλακό, γεμάτο φρούτο 2008.

 

image

 

Στις χρονιές 2012 και ΄13 αρχίζει να φαίνεται το προσωπικό στίγμα του Μάρκου Μαρκοβίτη. Φρούτο πιο έντονο, πυκνό, ξεφεύγει από τον μονοδιάστατο χαρακτήρα της ντομάτας στη μύτη. Στόμα μεσαίου όγκου με μπαχάρι, βανίλια, κέδρο και στο τέλος καπνό. Κρασιά που θα τα πίνουμε και σε 5, 10 και 20 χρόνια γιατί όπως λέει ο Μάρκος «Από δω και πέρα θα δούμε το πραγματικό Ξινόμαυρο. Η Νάουσα δεν πρέπει να μείνει στάσιμη αλλά να προχωρήσει. Παράδοση είναι αυτό που παραδίδεις κι όχι αυτό που παίρνεις. Κι εγώ θέλω να αφήσω κάτι στα παιδιά μου».

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ