Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη: Σε πρώτο πρόσωπο

{
Φωτογραφίες ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ
}

Η οικογένεια Κώστα Λαζαρίδη μάς φιλοξένησε στη Δράμα και μας ξενάγησε στο οινοποιείο αλλά και στην ιστορία της.

Κώστας Λαζαρίδης: Η αρχή

 

«Η οικογένειά μου δεν είχε σχέση με τα αμπέλια και το κρασί. Η δουλειά μας ήταν το εμπόριο μαρμάρων, με το οποίο ασχολιόμουν κι εγώ εγκατεστημένος μόνιμα στη Γερμανία. Εκεί έμαθα να εκτιμώ το καλό φαγητό και να δοκιμάζω και άλλα κρασιά εκτός από τα ελληνικά που κυκλοφορούσαν τότε εκεί: Τσάνταλη, Κουρτάκη, Μπουτάρη... Είδα τις μεγάλες διαφορές και σκέφτηκα: Γιατί αυτοί και όχι εμείς;

 

»Αυτή ήταν η αρχή, γύρισα στη Δράμα, ξερίζωσα ένα χωράφι αμυγδαλιές και φύτεψα αμπέλι 85 στρ., δίπλα στο σπίτι, εκεί όπου έγινε και το πρώτο οινοποιείο.

 

»Από το Κτήμα Πόρτο Καρράς πήρα τους πρώτους κλώνους Sauvignon Blanc, Cabernet Sauvignon και Ασύρτικο ως ελληνική ποικιλία. Φυτέψαμε... Δεν ήξερα τίποτα, δεν ήμουν σίγουρος για τίποτα! Ζούσαμε τότε μόνιμα στη Γερμανία με την Τζούλια, αλλά ερχόμασταν πολύ συχνά. Είχα έναν Γερμανό οινολόγο που του πήγαινα δείγματα. Τα εξέταζε και αποφαινόταν: Τίποτα... Απογοητευόμουν κι έλεγα “άντε, του χρόνου πάλι, κι άλλη προσπάθεια”. Σκεφτείτε τώρα, αρχές του 1980, χωρίς μέσα, χωρίς γνώση...»

 

image

 

Ο διχασμός

 

«Αρχές του 1984 άρχισα να χτίζω το δικό μου οινοποιείο, που ολοκληρώθηκε το 1985. Το 1986 ήρθε και ο αδελφός μου ο Νίκος και μου πρότεινε να συνεταιριστούμε και να προχωρήσουμε μαζί, όπως προχωρούσαμε και στις επιχειρήσεις μας με τα μάρμαρα. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με οινολόγο τον Μπάκη Τσάλκο και η πορεία ήταν ανοδική μέχρι το 1991. Τότε άρχισε η ενδοοικογενειακή κρίση, που οδήγησε στη ρήξη. Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο, αλλά με τη βοήθεια της Τζούλιας, της μάνας μου και του πεθερού μου την ξεπέρασα».

 

Νέα αρχή

 

«Αποφάσισα να κάνω το Κτήμα Λαζαρίδη, μια άλλη οινοποιία, ακόμα πιο καλή και πιο οργανωμένη. Εδωσα στους άλλους τις μετοχές μου στην εταιρεία και πήρα ως αντάλλαγμα τους αμπελώνες στην Αδριανή. Ετσι βρέθηκα με αμπελώνες».

Στις 2 Απριλίου 1992 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του νέου –του σημερινού– οινοποιείου, μία μέρα μετά την προγραμματισμένη ημερομηνία, «για να μη φαίνεται σαν ψέμα», όπως λέει γελώντας ο Κώστας Λαζαρίδης. Και συνεχίζει: «Ολοι έβαζαν στοίχημα τότε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να οινοποιήσουμε την ίδια χρονιά. Και όμως, το καταφέραμε κι αυτό... Αρχές Αυγούστου 1992 χτίζαμε και οινοποιούσαμε συγχρόνως και όλα πήραν τον δρόμο τους».


image

 

Τζούλια: η κυρά των αμπελιών

 

Το κυρίαρχο κεφαλαίο J στις ετικέτες αλλά και η ονομασία Château Julia δείχνει ότι, όπως θέλει ο κανόνας, πίσω από κάθε επιτυχημένο άντρα βρίσκεται πάντα μια δυναμική και ήρεμη γυναίκα. Η χαμηλών τόνων Τζούλια Λαζαρίδη έχει αποδείξει στην πορεία ότι είναι η απόλυτη σταθερά της οικογένειας. Μάνα, σύζυγος, συνοδοιπόρος στη ζωή στα καλά και στα δύσκολα, στήριγμα και βοήθεια, πυργοδέσποινα στο μεγάλο σπίτι με τα λουλούδια, τα μποστάνια, τα πουλερικά, ψυχή στο οινοποιείο. Η Τζούλια εντυπωσιάζει με την ευγένεια, την ηρεμία, τη γλυκύτητα, που δεν σε ξεγελούν όμως: η δύναμή της είναι ακριβώς εκεί!

 

«Μου άρεσε η ιδέα του κρασιού, αλλά δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε. Θεωρούσα ότι θα κάναμε κρασί για μας, τους φίλους, τους πελάτες μας, δεν είχαμε απομακρυνθεί από τα μάρμαρα τότε. Ομως ο Κώστας είναι ανήσυχο πνεύμα και ό,τι βάλει κατά νου θα το υλοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο, ο κόσμος να χαλάσει. Οπως και έγινε...

 

Θυμάμαι πάντα τον πατέρα μου που ανησυχούσε ότι, αφήνοντας τον σίγουρο χώρο των μαρμάρων, θα μπαίναμε σε επικίνδυνες περιπέτειες. Αργότερα, όταν είδε τα αποτελέσματα, ήταν πολύ περήφανος για τον Κώστα και λυπάμαι που δεν ζει να δει και τα σημερινά».

 

«Μου αρέσει να δοκιμάζω το πρώτο-πρώτο κρασί πριν εμφιαλωθεί. Είναι παράδοση να το φέρνει ο Κώστας σπίτι και φτιάχνουμε κι ένα ταιριαστό φαγάκι για να το δοκιμάζουμε όλη η οικογένεια. Μη με ρωτήσετε όμως ποια ποικιλία ή ποια ετικέτα αγαπώ περισσότερο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Μου αρέσουν όλες!»

 

image

 

Τα παιδιά

 

Οι νεαροί Λαζαρίδηδες, ο Γιώργος και ο Γεράσιμος, «μεγάλωσαν» στο οινοποιείο, τρυπώνοντας με περιέργεια στο χημείο και παίζοντας ανάμεσα στα βαρέλια στις κάβες. Την εποχή του τρύγου «έφευγαν για τα αμπέλια με το πρώτο λεωφορείο με τους τρυγητές», θυμάται η Τζούλια, «με ένα μικρό σακίδιο με κολατσιό και μια αλλαξιά ρούχα. Τα πρόσεχαν όλες οι γυναίκες, ήταν τόσο μικρούλικα, τα λυπούνταν...». Ο Γιώργος γελάει και συμπληρώνει: «Από μικροί είχαμε μοιράσει τους ρόλους: ο ένας θα ασχολιόταν με το παραγωγικό κομμάτι και ο άλλος με το οικονομικό. Ο πατέρας μάς είχε συμβουλεύσει να μην έχουμε και οι δύο το ίδιο αντικείμενο». Επιλογή ή πίεση; «Δεν τους πίεσα», λέει ο Κώστας Λαζαρίδης, «αλλά θεωρούσα ότι είναι κρίμα, όταν υπάρχει μια τέτοια κατάσταση, τα παιδιά να πάρουν άλλους δρόμους, εκτός κι αν έχουν κάποιο φοβερό ταλέντο, π.χ. στη μουσική. Η επιχείρηση του κρασιού δεν είναι για μία γενιά, θέλει συνέχεια. Η πρώτη γενιά ίσα που ξεκινάει, τα σημαντικά γίνονται μετά την τρίτη-τέταρτη».

 

Η εμπειρία

 

Οι εμπειρίες από τις διεθνείς πωλήσεις του μαρμάρου βοήθησαν πολύ τον Κώστα Λαζαρίδη στην οργάνωση της οινικής επιχείρησης. Αλλά όπως λέει ο ίδιος: «Πρέπει να έχεις μέσα σου το μικρόβιο, να ψάχνεσαι, να δημιουργείς, να τολμάς και, το κυριότερο, να ξέρεις να επιλέγεις τους καλύτερους συνεργάτες. Εμείς, εκτός από τη μόνιμη ομάδα μας (όπου υπάρχουν συνεργάτες που είμαστε μαζί από την πρώτη μέρα), έχουμε συμβούλους τον Μισέλ Ρολάν για τα κόκκινα, τον Φλοράν για τα λευκά, τον Τζούλιο από τη Μόντενα για τα ξίδια, τον Κλάους από τη Γερμανία για τα αποστάγματα. Ολοι μαζί χτίσαμε τα προϊόντα μας, τα οποία προσπαθούμε συνεχώς να αναβαθμίζουμε, κερδίζοντας από αυτούς τους ανθρώπους, εκτός από την εμπειρία τους, και την τελευταία ενημέρωση που έχει ο καθένας στον τομέα του».

 

Η κρίση

 

«Από το 2010 μέχρι το 2013 ήρθε μια ξαφνική κρίση που, παρά τις εμπειρίες μου, με βρήκε απροετοίμαστο. Δεν αντέδρασα εγκαίρως και άρχισαν να δημιουργούνται προβλήματα και στις πωλήσεις, και στην Οινότρια στο Καπανδρίτι, όπου γίνονταν πολλές εκδηλώσεις, και στα κρασιά. Αυτή ήταν μια εμπειρία ζωής που δεν την είχα ζήσει έως τότε και έπρεπε να τη ζήσω... Είδαμε τότε πως η συρρίκνωση δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και γυρίσαμε σε επιθετική πολιτική. Και αρχίσαμε από το 2013 κάθε χρόνο να πηγαίνουμε καλύτερα. Να αυξάνονται οι πωλήσεις και το πελατολόγιο, να κερδίζουμε νέες χώρες στις εξαγωγές. Η πίτα δεν μεγάλωσε, απλώς παίρνουμε πια μεγαλύτερο κομμάτι, γιατί δουλεύουμε πολύ στην ποιότητα σε όλα τα επίπεδα, από το αμπέλι έως τα social media».

 

image

 

Οι εξαγωγές

 

«Οι εξαγωγές μας ξεκίνησαν από τη Γερμανία», λέει ο Γιώργος Ζάχαρης, διευθύνων σύμβουλος και εμπορικός διευθυντής του κτήματος. «Και η Γερμανία εξακολουθεί να είναι η Νο 1 αγορά μας, μαζί με την Αμερική. Στις χώρες αυτές πηγαίνει το 75% των εξαγωγών μας και έπονται άλλες 21 χώρες. Συνολικά εξάγουμε το 50% της παραγωγής μας. Εχουμε καταρρίψει τον μύθο ότι δεν μπορούμε να εξάγουμε διεθνείς ποικιλίες. Το καλό κρασί υπερτερεί του γεγονότος ότι όλοι ψάχνουν για αυτόχθονες ποικιλίες. Η εμπειρία μάς δείχνει ότι υπάρχουν πελάτες που έρχονται και λένε τι ελληνικό έχεις, αλλά και καταναλωτές που ζητούν ένα καλό Cabernet, ένα Merlot ή ένα Sauvignon, γιατί είναι λάτρεις των συγκεκριμένων ποικιλιών και τις αναζητούν στον παγκόσμιο αμπελώνα».

 

Από τη Δράμα στο Καπανδρίτι

 

«Το έχω στο αίμα μου να ξενιτεύομαι», ομολογεί ο Κώστας Λαζαρίδης. «Ηθελα να κάνω ένα οινοποιείο σε κάποιο μέρος της Ελλάδας που να μπορεί να βοηθήσει την καλύτερη διασπορά του ονόματος και των προϊόντων μας. Κατέληξα στο Καπανδρίτι, γιατί είναι δίπλα στην Αθήνα, όπου, όπως και να το κάνουμε, χτυπάει ο σφυγμός της οικονομίας, του τουρισμού, των πάντων... Διακόσια στρέμματα αμπελώνα, ένα μικρό οινοποιείο και χώροι παλαίωσης. Δεν το περίμενα ότι το Καπανδρίτι θα έδινε εξαιρετικά καλά κρασιά. Και όμως... Αυτός ο ξερικός αμπελώνας με το αργιλοπηλώδες έδαφος δίνει μια παραγωγή 200-300 κιλών/στρέμμα από ξεχωριστά εκλεκτά σταφύλια, πολύ διαφορετικά από οποιοδήποτε άλλο αμπελοτόπι».

 

Το μέλλον 

 

Στόχος τους όλα τα σταφύλια να είναι δικής τους παραγωγής, για καλύτερο έλεγχο της ποιότητας.

 

Εχουν ξεκινήσει πειράματα με τρούφα, αλλά είναι ακόμα νωρίς...

 

Εδώ και 3-4 χρόνια φυτεύουν σε υψόμετρο 800-900 μ., για να αντιμετωπίσουν εγκαίρως τις κλιματικές αλλαγές. Πιστεύουν ότι από τις ίδιες ποικιλίες θα υπάρξουν διαφορετικά και καλύτερα αποτελέσματα.


Οι αριθμοί Αμπελώνας: 2.500 στρέμματα

Οινοποιεία: 15.000 τ.μ. στη Δράμα, 10.500 τ.μ. στο Καπανδρίτι

Παραγωγή: 750.000-800.000 φιάλες ετησίως

Εξαγωγές: 50% της παραγωγής

Ποικιλίες: Cabernet Sauvignon, Merlot, Syrah, Refosco, Cabernet Franc, Sauvignon Blanc, Chardonnay, Semillon, Ασύρτικο, Μαλαγουζιά, Μοσχάτο Αλεξανδρείας

 

Ετικέτες κρασιού: 16

Ετικέτες αποσταγμάτων: 7

Ετικέτες ξιδιών: 6

 

Εργαζόμενοι: 80

Οινολόγοι: Γιάννης Ξυζίδης, Θανάσης Εξάρχου

Γεωπόνος: Αργύρης Γκότσης

Δημόσιες σχέσεις & μάρκετινγκ: Χαρίτων Μαρονικολάκης

 

 

 

Κτήμα Κώστα Λαζαρίδη, Αδριανή Δράμα / Τηλ. 25210-82.231 / info@domaine-lazaridi.gr / Επισκέψεις: καθημερινά 09.00-15.30.

 

Οινότρια Γη Κώστα Λαζαρίδη, 2ο χλμ. Καπανδριτίου-Καλάμου, Αττική / Τηλ. 22950-52.213 / kapandriti@domaine-lazaridi.gr / Eπισκέψεις: Δευτέρα-Παρασκευή: 09.00-17.30 ΣΚ: 11.00-15.00.

 

www.domaine-lazaridi.gr

 

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ