Η δική μου «Νάουσσα Μπουτάρη»

{
}

Το κρασί με την μπεζ- κίτρινη ετικέτα και τα καφετιά γράμματα ήταν το αγαπημένο των γονιών μου. «Νάουσσα Μπουτάρη». 

Τα σμυρνέϊκα σουτζουκάκια της μαμάς πλημμύριζαν το σπίτι με τη γλυκιά μυρωδιά κύμινου και μπαχαρικών. Πιο πολύ λιγουρευόμουν τις πατατούλες, μελωμένες μέσα στη σάλτσα. Τις Κυριακές τρώγαμε στην τραπεζαρία κι έβγαζαν από τον μπουφέ τα «καλά» ποτήρια, ακόμα και για μας τους μικρούς για να αισθανόμαστε πόσο διαφορετικό είναι το κυριακάτικο τραπέζι. Άνοιγαν και τις κουρτίνες για να βλέπουμε τον Θερμαϊκό μέχρι απέναντι τον Όλυμπο. Το κρασί με την μπεζ- κίτρινη ετικέτα και τα καφετιά γράμματα ήταν το αγαπημένο των γονιών μου. «Νάουσσα Μπουτάρη».

 

image

 

Την Νάουσσα την ήξερα για τον καταρράκτη και το πάρκο με τους κύκνους, που επισκεπτόμασταν όταν ο μπαμπάς είχε δουλειές εκεί. Αμπέλια δεν θυμόμουν, ούτε μ’ ένοιαζαν τότε.

 

Οι δικοί μου δεν μύριζαν κάθε τόσο το κρασί ούτε κουνούσαν το ποτήρι όπως σήμερα, έβλεπα όμως στα πρόσωπά τους πόσο τους άρεσε. Είχαμε και μερικά μπουκάλια «Νάουσσα» στον μπουφέ γιατί πάντα το προτιμούσαν όταν είχαμε καλεσμένους. Θυμάμαι το βαθύ κόκκινο χρώμα του κρασιού να λαμπυρίζει στα ποτήρια. Όταν μάζευα το τραπέζι έπινα κλεφτά καμιά γουλιά που είχε απομείνει στο ποτήρι, με τη λαχτάρα μήπως γίνουν τα χείλη μου κόκκινα σαν της μαμάς. Μου άρεσε αυτή η ξινοστυφίλα, ποτέ δεν ήμουν των γλυκών.

 

Στις ταβέρνες πάλι, όταν υπήρχε «Νάουσσα Μπουτάρη», ο μπαμπάς πάντα την διάλεγε. Τον χειμώνα. Το καλοκαίρι αναζητούσε μια καλή ρετσίνα.

 

image

 

Πέταξαν σαν πουλιά τα χρόνια, μπορούσα πια κι εγώ να πίνω, αλλά η «Ναουσσα Μπουτάρη» έμεινε σταθερή επιλογή στα τραπέζια μας. Με την ίδια πάντα ετικέτα. Μου άρεσε που δεν άλλαζε. Ένα σταθερό σημείο, σαν τους γονείς και το σπίτι μου, μέσα στη δίνη της μετασχολικής ζωής μου.

 

Αργότερα, σε μια Θεσσαλονίκη που κάλπαζε πίσω από κάθε τι μοδάτο, όποτε εύρισκα σε μαγαζί «Νάουσσα Μπουτάρη» ήμουν χαρούμενη, σχεδόν ευγνώμων, που υπήρχε με την ίδια επιμονή στην ποιότητα.

 

Όταν το Σεπτέμβρη του 2011 η εταιρεία Μπουτάρη μας κάλεσε για μια δοκιμή 40 χρόνων συγκινήθηκα καθώς θα ξανασυναντούσα κάποια από τα κρασιά των παιδικών μου χρόνων. Συγκλονιστικές χρονιές από το 1969 ως το 2007, ακόμα θυμάμαι το μαγικό 1994, έδωσαν απάντηση στο καυτό ερώτημα αν τα ελληνικά κρασιά παλαιώνουν. Σε μια ταραγμένη περίοδο με μνημόνιο, περικοπές, αγανακτισμένους στο Σύνταγμα κλπ. ήταν «Σταγόνα αισιοδοξίας», όπως έγραψα τότε στο Gourmet της Ελευθεροτυπίας, η πίστη ότι κάποιες αξίες παραμένουν σταθερές. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν σταθερά και αποτελεσματικά.

 

image

 

Στο νέο κάλεσμα της οικογένειας Μπουτάρη να δοκιμάσουμε 24 σοδειές Νάουσσα δεν υπήρχε πιθανότητα να μην ανταποκριθώ. Δεν έχει σημασία ποια χρονιά ξεχώρισε ή πόσο άλλαξε η οινοποίηση μετά το ’90. Η πεμπτουσία είναι πως η ίδια οικογένεια, με την ίδια ποικιλία, στον ίδιο τόπο βγάζει ένα περίφημο κρασί, εξαιρετικής ποιότητας, πάντα προσιτό στον καταναλωτή και με τεράστια δυνατότητα παλαίωσης. Και με την ίδια ετικέτα, που προβάλει πρώτα τον τόπο και μετά τον παραγωγό.

 

image

 

Ο Κωνσταντίνος Μπουτάρης μας μετέφερε τα λόγια του πατέρα του. «Στις φλέβες σας τρέχει κρασί αντί για αίμα. Η Νάουσσα Μπουτάρη» έλεγε. Οι κόρες του Μαρίνα, Χριστίνα και Λένια είναι η συνέχεια αυτής της μεγάλης παράδοσης.

 

Για μένα είναι μια σιγουριά αυτές οι δοκιμές της Νάουσσας Μπουτάρη. Θα φέρνουν γεύσεις και μυρωδιές του κυριακάτικου τραπεζιού, της παρέας στις ταβέρνες, τις κλεφτές γουλιές, τη σταγόνα στο τραπεζομάντηλο, το βαθύ κόκκινο βελούδο στο ποτήρι. Ένας φάρος στη ζωή μας είναι η «Νάουσσα Μπουτάρη», που τον εμπιστευόμαστε για να μας οδηγεί παντοτινά σε ασφαλές οινικό λιμάνι.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ