Κτήμα Τάτση

{
Φωτογραφίες ΆΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ
}

«Είμαστε παρατηρητές αμπελιών, δεν θα γίνουμε πλούσιοι από τα κρασιά»

«H φύση είναι πολύπλοκη. Τη μελετάμε και αγωνιζόμαστε να την καταλάβουμε. Κάθε χρόνο μαθαίνουμε και κάτι. Είμαστε παρατηρητές 365 μέρες το χρόνο. Αν δεν περπατάς καθημερινά τον αμπελώνα, δεν θα τα καταφέρεις στον τρύγο. Βλέπουμε τα αμπέλια να έχουν ομορφιά, αρμονία, διαχρονικότητα και αυτό μας συγκινεί. Το αμπέλι είναι το καραβάκι που θα μας πάει στο λιμάνι μας». Ετσι ζεστά και ανθρώπινα ξεκινά η κουβέντα με τον Περικλή και τον Στέργιο Τάτση στο μικρό οινοποιείο τους στη Γουμένισσα. Ενα οινοποιείο που το ’θελαν σαν το σπίτι τους. Να μαζεύονται φίλοι, να δοκιμάζουν κρασιά δίπλα στο τζάκι ή στα μεγάλα τραπέζια, που στηρίζονται πάνω σε παλιά σκαλιστήρια και αλέτρια του κτήματος.

 

Η καλλιέργειά τους ήταν πάντα βιολογική, ενώ από το 2002 ακολουθούν τη βιοδυναμική πρακτική. «Δεν είμαστε δογματικοί της βιοδυναμικής, αλλά δεν ξέρουμε να δουλεύουμε το αμπέλι αλλιώς. Βλέπουμε ότι έτσι τα φυτά μας είναι σε αρμονία με τη φύση. Ακολουθούμε τη βιοδυναμική, αλλά όχι τυπικά. Μετά από τόσα χρόνια, δουλεύουμε εμπειρικά. Είμαστε κάθε μέρα στο αμπέλι, το αφουγκραζόμαστε», λέει ο Περικλής.

 

Η ευλογημένη Γουμένισσα

 

Ο Περικλής βοηθούσε από μικρός στ’ αμπέλια, αλλά δεν φανταζόταν ότι θα γινόταν αμπελουργός. Ο Στέργιος σπούδασε γεωπόνος στα ΤΕΙ. Συμφωνούν, ότι το αμπέλι πέρασε στο γονίδιό τους απ’ τους προγόνους τους.

 

Ο προπάππους καλλιεργούσε αμπέλια στη Στενήμαχο της Βουλγαρίας και εμπορευόταν κρασί έως τη Βάρνα. Με την ανταλλαγή πληθυσμών διάλεξε τη Γουμένισσα, γιατί του άρεσαν οι αμπελώνες της. Υπάρχει ακόμα το μουστόμετρο που έφερε από τη Βουλγαρία. Τον πατέρα τους τον θυμούνται πάντα μέσα στα αμπέλια. Μέχρι τα Χριστούγεννα το κρασί του μοσχοπουλιόταν, αλλά, αν το αποτέλεσμα δεν τον ικανοποιούσε, το έκανε όλο τσίπουρο. «Το 1978, με την αναβάθμιση της ζώνης Γουμένισσας, ο μπαμπάς φύτεψε 20 στρέμματα αμπέλι, που ήταν η “προίκα” μας. Δεν ράντιζε, έβαζε θειάφι, κοπριά και έκοβε τα χόρτα. Οταν αναλάβαμε εμείς, δεν κόβαμε τα χόρτα και η μάνα παραπονιόταν: “Τι τους έδωσες τα αμπέλια, χόρτα τα γέμισαν”», θυμάται ο Στέργιος. «Ηταν εύκολο να πάμε στη βιολογική καλλιέργεια, γιατί κάναμε ό,τι και ο μπαμπάς. Εξάλλου η Γουμένισσα είναι ευλογημένη. Μετά τις 12 κάθε μεσημέρι έχει πάντα αέρα κι έτσι δεν έχουμε αρρώστιες. Δεν αλλάζω με τίποτα τα αμπέλια της Γουμένισσας. Και ο χειρότερος αμπελουργός εδώ είναι σε καλύτερη μοίρα από πολλές περιοχές», λέει ο Περικλής.

 

image

 

Αυτοί οι περίεργοι βιοδυναμικοί...

 

Η ενασχόλησή τους με τη βιοδυναμική καλλιέργεια ξεκίνησε το 2002 μετά από σεμινάριο που παρακολούθησε ο Στέργιος. Βασικές αρχές της βιοδυναμικής είναι οι εργασίες στο αμπέλι να ακολουθούν τις φάσεις της Σελήνης, τα σκευάσματα που χρησιμοποιούνται να παρασκευάζονται στο κτήμα, το οποίο πρέπει να λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός εναρμονισμένος με το σύμπαν. Ο Περικλής περιγράφει την περιπέτειά τους. «Η βιοδυναμική έγινε της μόδας τελευταία, τότε ήμασταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Παίρναμε κέρατα αγελάδας, που τα θάβαμε για σκευάσματα που χρειαζόμασταν, και ο κόσμος νόμιζε πως κάναμε βουντού. Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μας. Κάθε χρονιά είναι ιδιαίτερη, όχι καλή ή κακή. Ακόμη και το ’14, που θεωρείται κακή χρονιά, εμείς δεν είχαμε πρόβλημα. Δεν μας ενδιαφέρει η ποσότητα ή τι θα πει ο κόσμος, αλλά η ψυχούλα μας. Η ουσία είναι τι θα πάρουμε από το αμπέλι και τι κληρονομιά θα αφήσουμε στα παιδιά μας».

 

Ο Στέργιος εξηγεί πως η φιλοσοφία τους έπρεπε να συμβαδίζει και με τα κρασιά τους, άρα να κάνουν κατά το δυνατόν τις λιγότερες παρεμβάσεις. «Από το 2007 πήραμε το ρίσκο να μη χρησιμοποιούμε οινολογικά σκευάσματα. Υπήρξε μια μικροσύγκρουση με τους οινολόγους μας, αλλά το δέχτηκαν. Δεν θα γίνουμε πλούσιοι απ’ τα κρασιά. Ξεκινήσαμε τα πειράματα χωρίς θειώδη, με μικροοινοποιήσεις σε δεξαμενούλες. Είπαμε ας χάσουμε και 5 τόνους σταφύλια, αξίζει τον κόπο».

 

Σήμερα οι αδερφοί Τάτση χειρίζονται 140 στρέμματα αμπέλια. Για τη «Γουμένισσα Τάτση» οινοποιούν χωριστά Ξινόμαυρο και Νεγκόσκα από διαφορετικά αμπελοτόπια και ανάλογα αποφασίζουν για το χαρμάνι.

 

image

 

Πειράματα

 

Το 2012 αποδίδουν τα πειράματα με τον Ροδίτη χωρίς θειώδη. «Ισως να έγινε κατά λάθος», λέει ο Περικλής. «Δεν προλάβαμε έγκαιρο τρύγο στον Ροδίτη, αποζύμωσε με τα στέμφυλα 32 μερόνυχτα και τον βάλαμε σε βαρέλι. Τον εμφιαλώσαμε μετά από 12 μήνες βαρέλι, αφιλτράριστο, κι έμεινε καιρό στη φιάλη». Ο Στέργιος συμπληρώνει: «Κάναμε και πιο παλιά orange wine, αλλά δεν μας άρεσε. Ολη η δουλειά γίνεται στο βαρέλι, βλέπεις την εξέλιξη. Ο Ροδίτης του ’13 είναι πιο πολύπλοκος, αρωματικός και αρκετά σκαλιά πιο πάνω από τον πρώτο».

 

Πάντα όμως ήθελαν να αξιοποιήσουν τα 9 στρέμματα αμπελάκια Ξινόμαυρου, ηλικίας 50 έως 70 ετών. Ο τρύγος του 2011 πέρασε σε βαρέλια και, αν το αποτέλεσμα δεν ικανοποιούσε, θα το κρατούσαν για την οικογένεια. Ετσι δημιουργήθηκε το Old Roots, που πέρυσι στο Διαγωνισμό Θεσσαλονίκης πήρε το Μεγάλο Χρυσό Βραβείο. «Τα παλιά αμπέλια έχουν και ρίζες Βάφτρας και Ροζακί, που τα τρυγάμε οι δυο μας πριν μπουν οι εργάτες. Το 2014 είχαμε χαλάζι και αποφασίσαμε ότι τίμιο είναι να μη βγάλουμε Old Roots. Προχωράμε σε τεντωμένο σχοινί», ξεκαθαρίζει ο Περικλής.

 

Οπως φαίνεται όμως, δεν μονοπωλούν τα πειράματα τη διαδικασία. Το 2010 βροχές και παγωνιά τούς εμπόδισαν να τρυγήσουν πολλά στρέμματα Ξινόμαυρο και Νεγκόσκα. Μέσα Οκτώβρη τα φύλλα έπεσαν, αλλά τα σταφύλια δεν σάπισαν. Ο πατέρας έλεγε να τα κάνουν τσίπουρο. Toν Νοέμβριο πάλι βροχές, μετά ασυνήθιστη ζέστη 17-20° C και σε λίγες μέρες τα σταφύλια προσβλήθηκαν από βοτρύτη, το μύκητα που είναι υπεύθυνος για την παραγωγή των κρασιών Sauternes. «Είχα να δω βοτρύτη από το 2006. Οι εργάτες τα ’χασαν αντικρίζοντας έναν μαύρο μούστο σαν μαρμελάδα και είπαν ότι δεν θέλουν λεφτά», λέει γελώντας ο Περικλής. Η ζύμωση ήταν πολύ αργή, παλαίωσε ενάμιση χρόνο σε βαρέλια και το μοναδικό αυτό γλυκό κρασί εμφιαλώθηκε σε 4.000 φιάλες των 500 ml.

 

Τα κρασιά του κτήματος.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ