Aρης Σκλαβενίτης: «Αν η Ελλάδα ήταν ποικιλία, θα ήταν Ασύρτικο»

{
Φωτογραφίες ΆΓΓΕΛΟΣ ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
}

Νέος και δυναμικός, με άποψη για την εγχώρια αλλά και τη διεθνή οινοποιία, ο καλύτερος Ελληνας Οινοχόος του 2016 μοιράζεται μαζί μας το πάθος του για το κρασί.

«Δεν είμαι ενθουσιώδης, εκτός κι αν πρόκειται για το κρασί. Με το κρασί ενθουσιάζομαι πραγματικά. Μου αρέσει αυτό το συναίσθημα, γι’ αυτό πάντοτε προτιμώ ένα καινούργιο κρασί από ένα ήδη αγαπημένο μου», μας συστήνεται ο Αρης Σκλαβενίτης, που πριν από δύο μήνες ανακηρύχτηκε καλύτερος οινοχόος της χρονιάς. Εχει αποφοιτήσει από το τμήμα Οινολογίας και Τεχνολογίας Ποτών του ΤΕΙ Αθήνας, βρέθηκε στη Σαντορίνη και εργάστηκε στη Μικροζυθοποιία Donkey, ενώ τα τελευταία τριάμισι χρόνια ανήκει στην ομάδα του επιτυχημένου Oinoscent Cellar & Winebar, στην οδό Βουλής στο Σύνταγμα, το οποίο συμπληρώνει φέτος επτά χρόνια λειτουργίας.

 

Απλά μαθήματα απόλαυσης

 

«Το να πίνουμε συνέχεια νέα κρασιά είναι, εκτός από προσωπική προτίμηση, ο μόνος τρόπος να εξελίξουμε τη γεύση μας. Καθώς ελάχιστοι άνθρωποι γεννιούνται γευσιγνώστες, οι υπόλοιποι θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε αυτή την αίσθηση δοκιμάζοντας», παραδέχεται. Η εξέλιξη αυτή σαφώς δεν έρχεται από τη μία μέρα στην άλλη. Ο Αρης έχει ταξινομήσει σε επίπεδα τις ποικιλίες. Αυτές των οποίων τα χαρακτηριστικά είναι εύληπτα στο ευρύ κοινό ανήκουν στο πρώτο σκαλοπάτι, πρέπει να τις μάθεις για να ανέβεις στο επόμενο σκαλί, σε αυτές που αποδίδουν κρασιά πιο «κλειστά» και δύσκολα. Στο πρώτο επίπεδο τοποθετεί τη Μαλαγουζιά, το Gewürztraminer, ένα ξηρό Μοσχάτο, τα Sauvignon Blanc της Νέας Ζηλανδίας και κάποια Βιδιανά. «Είναι κρασιά που η γεύση τους δεν αλλάζει στο ποτήρι, μένουν ίδια στην αρχή, κατά τη διάρκεια και μέχρι να τελειώσουν», εξηγεί και συνεχίζει: «Φυσικά, αυτός είναι ένας γενικός κανόνας, καθώς το Βιδιανό, για παράδειγμα, έχει εξαιρετική δύναμη και πολλές δυνατότητες παλαίωσης, του ταιριάζει το βαρέλι. Τότε γίνεται πολυδιάστατο και εμείς ανεβαίνουμε ένα επίπεδο», παρατηρεί. Η εκμάθηση της γεύσης συνεχίζεται, σύμφωνα με τον ειδικό, με πιο περίπλοκα κρασιά, αυτά που μεταβάλλουν το χαρακτήρα τους όσο τα αφήνεις στο ποτήρι, είναι πολυδιάστατα, όπως είναι η Ρομπόλα, τα Ασύρτικα που δεν έχουν περάσει από βαρέλι, τα Chenin Blanc του Λίγηρα, κάποια Sauvignon από το Μπορντό, η ισπανική Viura, το Merlot, το Αγιωργίτικο, το Ξινόμαυρο.

 

Ασύρτικο και Ξινόμαυρο

 

«Τα Ασύρτικα και τα Ξινόμαυρα θεωρώ ότι αποδίδουν το χαρακτήρα της χώρας μας. Αν η Ελλάδα ήταν ποικιλία, θα ήταν σίγουρα ένα Ασύρτικο. Το Ξινόμαυρο ακολουθεί κατά πόδας το Ασύρτικο. Εχει δύναμη να αντέξει στο μέλλον, έχει σώμα, φινέτσα, ανθικότητα, έχει μεγάλη προσωπικότητα και θεωρώ πως για την Ελλάδα είναι ό,τι το Pinot Noir για τη Γαλλία ή το Nebiolo για την Ιταλία», λέει ο Αρης. Συνολικά στα ερυθρά θεωρεί πως μπορεί να μην έχουμε δυναμική, αλλά για τα λευκά πιστεύει ότι υπάρχουν μερικά πραγματικά σημαντικά, μεγάλα κρασιά που δεν συγκρίνονται με κανένα. Φέρνει το παράδειγμα του Ασύρτικου, που έχει ήδη φυτευτεί στη Νότια Αφρική και στην Αυστραλία στους αμπελώνες του Jim Barry. «Σημασία δεν έχει αν θα πετύχει, αλλά πώς θα είναι ένα Ασύρτικο αλλιώτικο. Αλλωστε, δεν υπάρχουν καλύτερα ή χειρότερα κρασιά, υπάρχουν διαφορετικά. Το βασικότερο κριτήριο για την επιλογή κρασιού είναι η προτίμησή μας, τι μας αρέσει να πίνουμε, ποια είναι η διάθεσή μας, αν έχει κάτι ιδιαίτερο η ημέρα, αν έχουμε αφορμή να γιορτάσουμε, όλα αυτά κάνουν ένα κρασί κατάλληλο ή όχι».

 

Προτάσεις με άποψη

 

Με αυτή την αφορμή, του ζήτησα να φτιάξει μια δική του μικρή λίστα, ανάλογα με την περίσταση. «Για τις μεσημεριανές ώρες θα πρότεινα ένα αφρώδες Champalou, Chenin Blanc από τον Λίγηρα, ζωηρό, είναι ένα χαρούμενο διάλειμμα και σε βοηθά να συνεχίσεις το πρόγραμμά σου. Επειτα από μια κουραστική ημέρα, για να ηρεμήσεις, να βάλεις στο ποτήρι κάτι “ξένοιαστο”. Θα πρότεινα ένα Miguel Torres Cordillera Carignan, από τη Χιλή, το οποίο κατά γενική ομολογία είναι ωραίο κρασί, αρέσει σε πολλούς και δεν προκαλεί προβληματισμούς και σκέψη. Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, θα επέλεγα ένα Ασύρτικο Αργυρού, του 2009, από βαρέλι. Είναι κρασί-σημείο αναφοράς, όπως και η ημέρα που έχουμε γεννηθεί. Εχει σπουδαία προσωπικότητα και ταυτόχρονα δεν χάνει τα τυπικά χαρακτηριστικά της ποικιλίας. Τέλος, για ένα ξεχωριστό δείπνο θα επέλεγα από τη Νάουσα το Vignes Franches του οινοποιείου Δαλαμάρα, από σταφύλια αυτόρριζου αμπελώνα, με αριστοκρατικό χαρακτήρα, ένα υπέροχο κρασί για ένα αξιομνημόνευτο δείπνο», προτείνει ο Αρης.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ