Βγάλτε το φελλό!

{
}

Το άνοιγμα μιας φιάλης κρασιού απαιτεί πέντε πράγματα: ένα καλό ανοιχτήρι, αργές κινήσεις, υπομονή, υπομονή και υπομονή...

Μπορεί τα βιδωτά πώματα να έχουν καταστήσει το άνοιγμα μιας φιάλης... παιχνιδάκι, ωστόσο η συντριπτική πλειονότητα των μπουκαλιών εξακολουθεί να είναι κλεισμένη με φελλούς, συνθετικούς ή φυσικούς. Με εκατοντάδες σχήματα, σχέδια και χρώματα διαθέσιμα στην αγορά, η απόκτηση ενός ανοιχτηριού είναι για τους περισσότερους θέμα αισθητικής· για τους ίδιους τους φελλούς, όμως, είναι θέμα ουσίας! Συνεπώς, επιλέγουμε πάση θυσία ένα ανοιχτήρι που να διαθέτει κυλινδρική και όχι πεπλατυσμένη σπείρα, με πολύ αιχμηρή απόληξη. Αποφεύγουμε όλα εκείνα που υπόσχονται με οποιονδήποτε τρόπο εύκολο άνοιγμα. Και παρόλο που στην αρχή ίσως μας φανούν δύσχρηστα και τρομακτικά, είναι προτιμότερα τα σπαστά ανοιχτήρια με δύο σκάλες, που χρησιμοποιούν και οι οινοχόοι.

 

Η αφαίρεση της κάψουλας

Γίνεται με το μαχαιράκι που είναι ενσωματωμένο στο ανοιχτήρι ή με ξεχωριστό κόφτη. Παρόλο που πολλά κρασιά διαθέτουν ειδική ταινία για τη διευκόλυνση της διαδικασίας, οι περφεξιονιστές κόβουν πάντα την κάψουλα ακριβώς κάτω από το χοντρό σημείο του στομίου. Ετσι, εάν το κρασί τρέξει κατά το σερβίρισμα, θα έρθει σε επαφή μόνο με το γυαλί. Ενα καθάρισμα του επάνω μέρους του φελλού -ιδιαίτερα στην περίπτωση παλαιωμένων φιαλών- ολοκληρώνει το πρώτο στάδιο της διαδικασίας.

 

image

 

Η εισαγωγή του ανοιχτηριού

Μέγιστη προσοχή χρειάζεται στην εισαγωγή της σπείρας. Επειδή η άκρη της δεν είναι ακριβώς στο κέντρο της, δεν τρυπάμε ποτέ το κέντρο του φελλού, γιατί τότε η σπείρα θα οδηγηθεί επικίνδυνα κοντά στα πλαϊνά τοιχώματα. Αντίθετα, σημαδεύουμε λίγο έκκεντρα. Κατόπιν, με σταθερές κινήσεις γυρνάμε το ανοιχτήρι μέχρι το σημείο να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πρώτη σκάλα. Αν έχουμε δείξει υπερβάλλοντα ζήλο, «ξεβιδώνουμε» μία - δύο βόλτες.

 

Η αφαίρεση του φελλού

1. Κρατώντας με το ένα χέρι την πρώτη σκάλα πάνω στο χείλος του μπουκαλιού, αρχίζουμε να σηκώνουμε αργά τη λαβή προς τα πάνω. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ελέγχουμε -και αν χρειαστεί να διορθώνουμε- τις κινήσεις μας, έτσι ώστε ο φελλός να ανεβαίνει σε κάθετη θέση και όχι να λυγίζει.

 

2. Συνεχίζουμε με τη δεύτερη σκάλα -προσέχοντας διπλά, ώστε να επιτυγχάνουμε κατακόρυφη εξαγωγή- και αφαιρούμε τελείως το φελλό σκουπίζοντας τυχόν υπολείμματα.

 

3. Και τώρα τα δύσκολα! Τα παραπάνω ισχύουν για την περίπτωση κάθε συνθετικού φελλού ή του φυσικού φελλού ενός νεαρού κρασιού. Η περίπτωση, όμως, μιας 10χρονης ή 20χρονης φιάλης είναι τελείως διαφορετική, αφού ο φελλός της θα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος. Εδώ η αφαίρεση πρέπει να γίνει πολύ αργά, σε στάδια των 1 - 2 χιλιοστών, με ενδιάμεσα διαλείμματα των 5 - 10 δευτερολέπτων. Αυτό είναι και το μεγάλο μυστικό, αφού οι «στάσεις» επιτρέπουν στο φελλό -που εκείνη τη στιγμή έχει την τάση να ανοίξει και να θρυμματιστεί- να συσταλεί και να «αγκαλιάσει» ξανά τη σπείρα. Προσέχουμε τον τελευταίο πόντο, αφού στο σημείο αυτό κόβεται η πλειονότητα των παλαιών φελλών, και δεν επαναπαυόμαστε, καθώς το άνοιγμα είναι ένας αγώνας: το ματς τελειώνει μόνο όταν ο διαιτητής σφυρίξει τη λήξη!

 

Πολλές φορές απαιτούνται ακόμα και 5 - 10 λεπτά για να αφαιρεθεί ένας παλαιός φελλός - μικρή θυσία, βέβαια, προκειμένου να απολαύσουμε το περιεχόμενό του: ένα νέκταρ που μπορεί να είναι μεγαλύτερο σε ηλικία από μας ή ακόμα και από τους γονείς μας!

 

image

 

Συμβαίνουν και ατυχήματα...

Δυστυχώς, ακόμα και οι πλέον λεπτοί χειρισμοί δεν μπορούν μερικές φορές να αποτρέψουν την καταστροφή. Αν ο φελλός κοπεί στη μέση, αφαιρούμε το πάνω κομμάτι και εισάγουμε τη σπείρα σ’ αυτό που έχει μείνει στο στόμιο, έχοντας βγάλει τελείως την κάψουλα, για καλύτερο έλεγχο της «επέμβασης». Με χειρουργικές κινήσεις τραβάμε το φελλό προς τα πάνω, χωρίς να χρησιμοποιούμε τις σκάλες του, αλλά κρατώντας το ανοιχτήρι σε σχήμα Τ.

 

Αν ο φελλός έχει θρυμματιστεί στο κέντρο, προσπαθούμε να εισαγάγουμε τη σπείρα στην άκρη που βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση, ελπίζοντας ότι θα μπορέσουμε να τον αφαιρέσουμε κρατώντας το ανοιχτήρι κοντά στα τοιχώματα.

 

Σε περίπτωση διάλυσης, μόνη λύση είναι η μετάγγιση του κρασιού σε καράφα, με τη βοήθεια ενός χωνιού με μεταλλική σήτα. Οποιουδήποτε είδους φιλτράρισμα απαγορεύεται διά ροπάλου· στη χειρότερη περίπτωση, αφαιρούμε τα θρυμματισμένα κομμάτια του φελλού μέσα από το ποτήρι με ένα κουταλάκι!

 

Για υψηλό βαθμό δυσκολίας

Τελευταία μας ελπίδα για έναν πολύ δύσκολο φελλό, το ανοιχτήρι - «κλέφτης», που με τα δύο μεταλλικά του ελάσματα τον αφαιρεί χωρίς να τον τρυπάει. Ο χειρισμός του, βέβαια, απαιτεί... προπόνηση.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ