Οινογεωγραφία

Κρήτη: Μεγάλο νησί, μεγάλα κρασιά

01/03
{
}

Είναι μία από τις πρώτες οινοπαραγωγούς περιοχές του κόσμου και το ηλικίας 3.500 ετών πατητήρι που ανακαλύφθηκε στο Βαθύπετρο Ηρακλείου δεν αφήνει καμία αμφιβολία!

Ο νοτιότερος αμπελώνας της Ευρώπης δεν είναι «καυτός» μόνο σε επιδόσεις, αλλά και στο κλίμα. Τουλάχιστον αυτό θα υπέθετε κάποιος βάσει λογικής, όμως τα αγέρωχα κρητικά βουνά έχουν άλλη άποψη. Καλυμμένα από χιόνι πολλούς μήνες του χρόνου, διασφαλίζουν τη δροσιά στους αμπελώνες του νησιού, που ως επί το πλείστον βρίσκονται στις πλαγιές τους.

 

Με τις ρόδες του αυτοκινήτου να στριγγλίζουν στη σπασμένη πέτρα και το χάος να εκτείνεται ακριβώς κάτω από το παράθυρο, θα πρέπει να είναι κανείς θαρραλέος για να φτάσει στα ορεινότερα αμπέλια του οινοποιείου Μανουσάκη και να διαπιστώσει τα παραπάνω.

 

Εντούτοις, ούτε ο δρόμος ούτε η παγωνιά των Λευκών Ορέων δεν είναι ο μεγαλύτερος εχθρός εδώ. «Οι λαγοί φαίνεται ότι απολαμβάνουν τα σταφύλια μας όσο και οι οινόφιλοι!» υποστηρίζει ο υπεύθυνος του κτήματος, Κώστας Γαλάνης. Πάντως τα συμπυκνωμένα, εντυπωσιακά κρασιά που παράγονται στο οινοποιείο του Βατόλακκου Χανίων από νοτιογαλλικές κυρίως ποικιλίες άναψαν το φιτίλι της επανάστασης του σύγχρονου κρητικού κρασιού.

 

Ο Χάνδακας των πειρατών

 

Το Ηράκλειο, από την άλλη, χρειάστηκε τη βοήθεια των... φαντασμάτων για να το πετύχει, με την εταιρεία Μπουτάρη να επιλέγει ένα κτήμα που η φήμη ήθελε να είναι στοιχειωμένο για να φτιάξει ένα οινοποιείο-ορόσημο για το νησί. Και μπορεί ο παλαιός ιδιοκτήτης να έβγαλε αυτήν τη φήμη για να το σώσει από τους πειρατές, όμως η οικογένεια Μπουτάρη έσωσε εδώ πολλές ποικιλίες, παράγοντας ταυτόχρονα πολύπλοκα, βελούδινα κρασιά σαν το Σκαλάνι.

 

Η λέξη «βελούδινο» δεν ακούγεται συχνά για τα κρασιά της Κρήτης, αφού η ζέστη πολλές φορές οδηγεί σε σκληρές τανίνες. Ωστόσο το οινοποιείο Ανώσκελη δείχνει να τα καταφέρνει εξαιρετικά σε αυτό το κομμάτι, αφού τόσο η Ανωφέρεια όσο και η Ανω Πλαγιά -τα δύο ερυθρά του κτήματος- είναι ζουμερά και σαρκώδη.

 

image

 

Βιδιανό ή Πλυτό;

 

Πάντως, η μεγάλη ντίβα της Κρήτης έχει χρώμα λευκό και ακούει στο όνομα Βιδιανό. Για δεκαετίες διάσπαρτο και αθέατο σε αμπελώνες του Ρεθύμνου, σήμερα μεγαλουργεί στο Ηράκλειο και στα Χανιά, προσφέροντας εκρηκτικά αρώματα βερίκοκου μαζί με όγκο και στρογγυλάδα που θυμίζουν την ξακουστή ποικιλία Viognier. «Το Βιδιανό θέλει χαλινάρι στην παραγωγικότητα, φτωχά εδάφη αλλά και ήλιο!» διαπιστώνει ο Νίκος Δουλουφάκης. Ο σπουδαγμένος στο Πιεμόντε παραγωγός από τις Δαφνές έχει συνδέσει το όνομά του με την ποικιλία, παράγοντας εξαιρετικές inox και βαρελάτες εκδοχές.

 

Αλλη μία ποικιλία που μετανάστευσε στο Ηράκλειο -αυτήν τη φορά από τα Χανιά- είναι το Μοσχάτο Σπίνας. «Ο κλώνος αυτός δίνει κρασιά με περισσότερο σώμα και πιο εξωτικά αρώματα σε σχέση με τα ελαφριά, τριανταφυλλένια Μοσχάτα που συναντάμε αλλού», λέει ο σπεσιαλίστας της ποικιλίας Κωστής Στραταριδάκης, το οινοποιείο του οποίου είναι το νοτιότερο της Ευρώπης.

 

Η ευκολία στην καλλιέργεια καθόριζε για δεκαετίες τις επιλογές των παραγωγών σε βάρος των ποιοτικών σταφυλιών. «To Πλυτό έχει πολύ σφιχτές ρώγες και θέλει πολλή δουλειά στο αμπέλι, ενώ το Δαφνί ωριμάζει πολύ αργά και άρα είναι ευάλωτο στις βροχές του Οκτώβρη», υποστηρίζει ο Βαρθολομαίος Λυραράκης για τις δύο ποικιλίες που διέσωσε η οικογένειά του στο κτήμα του Αλαγνίου στο Ηράκλειο. «Για χρόνια ο πατέρας μου τις καλλιεργούσε κρυφά!» θυμάται ο νεαρός οινοποιός, ωστόσο ο αγώνας του δικαιώθηκε και σήμερα το πρώτο χαρίζει κρασιά με ελαφράδα και νεύρο, ενώ το δεύτερο ισορροπημένα λευκά με μοναδικά αρώματα δάφνης.

 

Ακόμα και το πλέον παρεξηγημένο Ρωμαίικο έχει παρασυρθεί από την ποιοτική καταιγίδα της Κρήτης. «Οι χρωστικές και η δομή του Ρωμαίικου δεν αφήνουν πολλές υποσχέσεις για σπουδαία ξηρά κόκκινα, ωστόσο το καθιστούν ιδανικό για γλυκά», λέει ο Χανιώτης βετεράνος οινολόγος Αντρέας Ντουράκης. Και το αποδεικνύει στην πράξη με το υπέροχα μοναδικό Euphoria!

 

image

Tο ηλικίας 3.500 ετών πατητήρι που ανακαλύφθηκε στο Βαθύπετρο Ηρακλείου

 

Το Λασίθι των αντιθέσεων

 

Ο νομός Λασιθίου είναι ο πιο ιδιοσυγκρασιακός της Κρήτης, με τα κοσμοπολίτικα ξενοδοχεία της Ελούντας να βρίσκονται στον αντίποδα της αγριάδας της βραχώδους ανατολικής ακτογραμμής και της εσωστρέφειας των ανθρώπων που καλλιεργούν τη γη της Σητείας. Εξίσου ιδιοσυγκρασιακός είναι και ο Γιάννης Οικονόμου, του οποίου τα ξηρά και τα γλυκά ερυθρά, που βασίζονται στην πρώιμη ποικιλία Λιάτικο, εντυπωσιάζουν με την ποιότητα αλλά και τη συχνότητα που βγαίνουν στην αγορά. «Θέλω οι καταναλωτές να απολαμβάνουν τα κρασιά μου όταν αυτά είναι αρμονικά, γι’ αυτό πρώτα κυκλοφόρησα το 2006, μετά το 2000 και τώρα το 2009!» Με θητεία στην Alba, στη Γερμανία και στο Château Margaux, ο παραγωγός από το Ζηρό βασίζεται στα παλαιά αυτόρριζα αμπέλια και στις τρομακτικά χαμηλές αποδόσεις για να δημιουργήσει κρασιά που θυμίζουν Βουργουνδία και εντυπωσιάζουν τους απαιτητικούς οινόφιλους σε όλο τον κόσμο.

 

Η Κρήτη, πάντως, βγάζει κι άλλους λαγούς από το οινικό καπέλο της, αφού το εξωτικό Θραψαθήρι, η αρωματική Malvasia di Candia, το φρουτώδες, πιπεράτο ερυθρό Κοτσιφάλι και το ατίθασο, τανικό Μανδηλάρι μαζί με τις υπόλοιπες διεθνείς ποικιλίες προσφέρουν κρασιά που μπορούν να καλύψουν κάθε χρώμα, είδος και στυλ.

 

Στον κόσμο του παγκόσμιου κρασιού οι λέξεις «μοναδικότητα» και «ενδιαφέρον» είναι απαραίτητες προκειμένου μια οινοπαραγωγός περιοχή να αντιμετωπίσει τον δύσκολο ανταγωνισμό. Με την απαράμιλλη φύση της, τον μοναδικό πλούτο των γηγενών ποικιλιών, τη δυναμική νέα γενιά οινοποιών και τις οινοτουριστικές υποδομές της, η Κρήτη δείχνει να έχει όλα τα παραπάνω, γεγονός που καθιστά τον αμπελώνα του νησιού έναν από τους συναρπαστικότερους της Ελλάδας.

(0) Σχολιάστε
(0) Αξιολογήστε
νέο θέμα
ΥΠΟΒΟΛΗ